تحقیقات نشان میدهد که شرابهای بستهبندیشده در کیسههای پلاستیکی طعم بهتری نسبت به شرابهای بستهبندیشده در بطریهای شیشهای دارند، دلیل اصلی آن این است که شرابهای بستهبندیشده در کیسههای پلاستیکی حاوی کمترین مقدار «مواد شیمیایی از بین برنده طعم» هستند.
به گفته دانشمندان کانادایی، بستهبندی کارتنی چندلایه آسپتیک میتواند میزان آلکیل متوکسیپیرازین (MPs) را کاهش دهد، که این ماده بر طعم شراب تأثیر منفی میگذارد و کیفیت محصول را پایین میآورد.
این اولین مطالعهای است که کیفیت شرابها را در بستهبندیهای مختلف مقایسه میکند و نتایج آن در مجله شیمی کشاورزی و مواد غذایی منتشر شده است. گری پیکرینگ، سرپرست مطالعه و همکارانش، خاطرنشان کردند که مقادیر کمی از آلکیل متوکسیپیرازین میتواند بر شراب تأثیر منفی بگذارد، طعمهای میوهای و گلها را در شراب بپوشاند و طعمی ناخوشایند و سبزرنگ به آن بدهد. حتی اکنون، صنعت شرابسازی هنوز در تلاش است تا راههایی برای کاهش مقدار آلکیل متوکسیپیرازین پیدا کند و دانشمندان در حال مطالعه اثرات روشهای مختلف بستهبندی و آببندی (مانند بستن درب) بر شراب هستند.
محققان آلکیل متوکسیپیرازین را به طور جداگانه به شرابهای قرمز و سفید اضافه کردند و تغییرات مقدار این ماده را در شرابهای بستهبندیشده مختلف در یک دوره ۱۸ ماهه بررسی کردند. مشخص شد که شرابهای بستهبندیشده تنها ۴۵٪ از محتوای آلکیل متوکسیپیرازین موجود در سایر شرابهای بستهبندیشده را دارند. بهترین عملکرد برای شرابهای بطریشده در شیشه با درپوشهای مصنوعی و دربهای پیچی مشاهده شد و بالاترین میزان آلکیل متوکسیپیرازین در شرابهای بطریشده با درپوشهای چوبپنبهای یافت شد.
